Landelijke fietsroute 4 a

Katwijk aan Zee

IJmuiden

Dag (fiets) tochtje van Leiden naar IJmuiden (en weer terug, totaal 100 km) omdat we geen zin in de drukte van de Sail in Amserdam hebben maar wel de boten willen zien. De tocht was een 'trainingstochtje', ter voorbereiding op onze driedaagse tocht naar Enschede. Noelle fietste het hele stuk met ons mee!

Noelle gaat op zeilkamp en Ome Louis brengt haar er naar toe. De koffer, op de stoep, paste met gemak in de kofferbak van de Smart.

Eindelijk, na weken voorbereiden (vooral het technische deel van de GPS) en de routeplanner, konden Thijs en ik onze fietstocht dwars door Nederland beginnen. We keken maandenlang uit naar onze vakantie: de eerste vakantie met z'n tweetjes sinds 19 jaar!

De eerste dag fietsten we van Leiden naar Zeist (87 km), de tweede dag van Zeist naar Dieren (100 km) en de laatste dag van Dieren naar Paul in Enschede (100km).
De tweede dag was niet alleen het mooist maar door de veluwe ook het zwaarst. Wat het weer betreft mogen we alleen maar zeggen dat we geluk hebben gehad. Hier een daar een buitje, en toen het noodweer boven Enschede uitbrak, waren we weer onderweg naar Leiden.

We zeulden van alles met ons mee: slaapzakken, luchtbed, tentje, pannen, primus, campingstoeltjes, warme kleding, etc. De tweede dag was kamperen 'verplicht' al was het maar om onszelf gerust te stellen dat we al die zooi niet voor niets hadden meegezeuld....

Na drie dagen voelden we ons doodmoe, bijzonder pijnlijk maar zeer voldaan. We konden niet meer op onze billen zitten, mijn nekspier was overbelast, ik had een open elleboog (na een slippartij) en we vielen in slaap als we even gingen zitten. Arme Paul, de eerste avond zijn we vast geen gezellige gasten geweest...


Voor een beeldverhaal van de hele tocht, kijk hier...

M.

loslaten...

We zijn weer in Nederland en de eerste week zit er al weer op. Vorige week rond deze tijd rolden we doodvermoeid ons bed in na een lange vlucht met 6 uur vertraging. Niet 's morgens om 6 uur, maar 's middags om 12 uur landde we op Schiphol.

Twee dagen later was Onno, op zijn vijftiende verjaardag, weer terug op Schiphol: hij ging naar Spanje, helemaal alleen.
Onno doet een Spaans Talen/sport kamp en we hopen dat deze trigger zijn weggezakte Spaans uit de Dominicaanse Republiek weer een beetje terugbrengt.
Onno, die vanaf zijn 5e vliegt en overal al geweest is, keutelt normaal gesproken achter ons aan op het vliegveld. Dit keer moest hij het nu allemaal zelf doen: inchecken, door de douane lopen, security, juiste gate vinden. Paspoort niet verliezen. Op z'n spullen letten. etc.
Thijs is altijd vol vertrouwen, ik sta met al mijn moederhormonen doodsangsten uit en ik vind loslaten uitermate moeilijk.
Dagen voor de reis beginnen mijn doctrinaties: "houdt je kop erbij als je op reis bent." "Let op je spullen, vooral in Amsterdam." "Neem nooit iets voor iemand mee die je niet kent." etc.

Als we onderweg met de auto terug naar Leiden zijn, ontvang ik de eerste sms:
Onno: "Zo, ik zit bij de Gate."
Mary: "Zit je bij de goede gate? zie je bekende mensen uit de rij?"
Onno: "Ik had gekeken of ik bij de juiste gate was maar B15 gaat naar Duitsland. Ik heb het even gevraagd, de volgende vlucht gaat naar Malaga."
Mary: "Als het goed is staat het vluchtnummer en de bestemming op een display."
Onno: "Dat staat er ook maar de gate naar Duitsland gaat dicht."

even later ontvangen we, als we nog in de auto zitten de volgende sms:
Onno: "We gaan nu boarden."
Onno: "ik zit in het vliegtuig."
Ik: "Goede vlucht lieverd, mama."
Onno: :-)

Een paar uur later, we zijn inmiddels samen met Paul aan het eten:
Onno: "Ik ben geland en hoe heet die kamp ook alweer, iets met forex?"
Ik (heel kalm, maar mijn moederhormonen zijn in opperste paraatheid): "inderdaad"
Ik nog eens: "Het heet 'Enforex'
Onno: "Bedankt."
Ik: "weet je dat je je telefoonlader bent vergeten?"
Onno: "wat voor lader?"
Ik: "je telefoonlader."
het blijft even stil.
Onno: "Mam, ik heb geen idee waar ik naartoe moet."
Ik (HELP, paniek maar heel kalm tegen Onno): "je moet nu eerst de borden volgen naar de 'lugage hall' Onno: "Ik heb nu mijn koffer."
Ik: "Goed zo, de mensen van het kamp, die je op komen halen, staan in de ontvangsthal als je je koffer hebt en door de deur naar buiten loopt."
Onno: "ok"

dan blijft het naar mijn zin veel te lang stil en na het hoofdgerecht aan tafel kan ik geen hap meer eten.

Ik: "Heb je de mensen van Enforex al gevonden?"
Onno: "ja, we zijn onderweg."
even later:
Onno: "Ik ben in het kamp en ben op mijn kamer."
Ik: "Heb je je lader al gevonden?"
Onno: "er zijn een heleboel bedden en ik denk dat ik de lader thuis heb laten liggen."

oh mijn God: twee weken op kamp met slechts een batterij...

Ik: "je charger ligt hier, dus je kunt maar beter je telefoon uitzetten."
Onno: "ok."

weer even later ontvang ik weer een sms-je
Onno: "mam, ik heb honger want op het vliegtuig moest ik overal voor betalen."
Ik: "vraag even om wat te eten bij de leiding. Als ze geen eten meer hebben dan moet je vragen of je ergens eten kunt kopen. Gebruik daar gerust het geld voor wat we je hebben meegegeven."
Onno: "ik doe nu mijn telefoon uit."
Ik: "zullen we afspreken dat je alleen de telefoon aanzet als je me een smsje stuurt?"
Onno: "ok"

weer even later:
Onno: "zo, ik heb lekker gegeten (in mijn eentje :-)."
Ik: "goed zo, zoek nu maar snel een vriendje met een telefoonlader."

en weer even later
"Hahaha, er kwam net iemand binnen en die heet Ericson!"
(merk van zijn telefoon. MB)

De volgende dag, als we met Noelle een fietstocht maken, ontvang ik in Katwijk aan Zee een SMS-je.
Onno: "de lessen zijn zo saai...."

En in de loop van de dagen die volgen krijgen we elke dag een paar sms'jes van Onno.
Hij bericht ons na de lessen, zo rond het middaguur en 's avonds altijd even.
De sms-jes zijn korter en worden elke dag positiever. 's Morgens heeft hij Spaanse les, 's middags tennisles. Soms hebben ze een excursie (gister gingen ze naar Sevilla) of een activiteit en ook 's avonds hebben ze een programma.


Als we (gister) van Leiden naar IJmuiden fietsen (om wat boten voor de Sail te zien) ontvang ik tijdens onze lunch in Zandvoort een smsje

Onno: "Hey mam, we waren vandaag naar een stad gegaan maar ik heb niets gekocht. Ik heb nog steeds bijna al mijn geld."


's Nachts om 12 uur:
"Hey mama, sorry dat ik zo laat SMS maar we hebben net een horrorfilm gekeken die ik al had gezien."


Eergister
Onno: "Dag mama, het is het einde van de dag. We hebben fijn tennisles gehad."


Vandaag het eerste sms-je van Onno in het Spaans:
"Mi espanol no es muy bien, buenas nochas."

"Buenas noches Onno, Abrazo, mama..."
M.

Tekstvoorstel voor het Ministerie van Verkeer in Bahrein

Na precies drie jaar Bahrein doe ik hierbij een voorstel voor een update voor de website van het Ministerie van Verkeer hier in Bahrein. Ik ben er van overtuigd dat de voorgestelde tekst (die nog vertaling behoeft) een verbetering zal zijn:

-rijden op de snelweg met een gangetje van 40 km/uur is toegestaan.
-u wordt geadviseerd vooral gebruik te maken van de middelste- of linker rijstrook ongeacht uw snelheid.
-rotondes oprijden liefst zonder te kijken. Neemt u vooral de binnenste rijstrook zodat u (liefst, zonder richting aan te geven) naar rechts kunt uitvoegen.
-Het is een goede gewoonte om altijd rechts voor te sorteren als je links wilt uitvoegen.
-een afrit (ook op de snelweg) mag gebruikt worden als parkeerplaats.
-Als de nood heel hoog is, kunt u, in de moskee aan de Sjeik Isa Bin Salman Snelweg gaan bidden. De moskee is naast de snelweg voor automobilisten gebouwd maar een parkeerplaats ontbreekt. U kunt derhalve op de vluchtstrook parkeren. 
-een rood stoplicht vraagt 'waakzaamheid' maar betekent niet altijd dat u geacht wordt te stoppen.  Vooral  het stoplicht op een voetgangersoversteekplaats is vervelend, dus daar mag u gerust het rode licht (voor een overstekende Indiër) negeren.
-Wij hebben geen idee waar die uitstekende glimmende spiegels aan weerzijde van ons voorraam voor dienen.
-We weten inmiddels dat de spiegel aan binnenzijde is aangebracht voor de dames zodat zij hun lippenstift kunnen bijwerken.
-Om uw accu te sparen, stellen wij voor dat u uw lampen niet ontsteekt als de duisternis valt. Mocht u desondanks besluiten toch graag uw lichten te willen gebruiken, dan vragen we u vooral het 'groot-licht' te gebruiken, zodat u ook het tegemoetkomend verkeer goed kunt zien.
-U kunt de vluchtstrook gebruiken om een lange file in te halen, mocht u geen tijd hebben in de rij te gaan staan.
-Wat parkeren betreft, hebben we de volgende adviezen voor u: Parkeert u bij voorkeur zo dat de helft van uw achterkant van uw auto op de openbare weg staat. Graag achteruit invoegen in het achteropkomend verkeer.
-Grote autobussen hoeven de rotonde niet 3/4 te rijden; zij mogen tegen het verkeer in zodat ze 1/4 kunnen nemen.
-Op de parkeerplaats van de supermarkt, of bij het winkelcentrum wordt u geacht vol gas te rijden.
-Kinderen houden er niet van om vastgebonden te worden. Neemt u vooral uw kind op schoot, voorin de auto. Mocht u als chauffeur geen bijrijder bij u hebben, dan mag u als chauffeur uw kind zelf op schoot nemen.
-Om wachtende automobilisten te vermaken, hebben we op een druk kruispunt, vlakbij Muharraq, een bioskoop-groot scherm geplaatst.
-U mag overal, waar u wilt, uw vuilnis uit de auto gooien. We vinden het fijn als u het eerst in een plastic zakje doet.
-Aan een ambulance, met zwaailichten en sirene, hoeft u geen voorrang te verlenen als u ook haast heeft.
-De hoedenplank achterin de auto is geschikt voor kinderen die graag een slaapje willen doen.
-We hebben er geen bezwaar tegen als u uw raampjes opent zodat uw kinderen er fijn uit kunnen hangen als u 140 op de snelweg rijdt.
-we hebben er volledig begrip voor als u graag bereikbaar wilt blijven. Bellen of SMS'en tijdens het autorijden is alleen om die rede toegestaan.
-Dames, die in Saoedi Arabië niet mogen rijden, mogen dat in Bahrein wel.
-Dames in traditionele kleding hebben wellicht minder zicht op de weg, maar het stelt ons gerust dat Allah meekijkt.
-Het kijken van films is tijdens het rijden niet alleen voor de passagiers, maar ook voor de chauffeur toegestaan. Daarvoor zijn speciale car-kits verkrijgbaar, zodat het DVD-scherm voorin de auto kan worden bevestigd.
-Het is, in verband met de hitte en felle zonlicht, toegestaan om uw zijramen te blinderen met doeken.
-In extreme gevallen (in de warmste maanden van het jaar) kunt u ook een deel van uw voorruit met uw zonnenscherm blinderen.
-De gemiddelde snelheid is gerelateerd aan uw leeftijd en nationaliteit: jongeren uit Saudi Arabie, Koeweit en Bahrein in de categorie 14-18 mogen 200 km per uur of harder rijden (een rijbewijs is niet noodzakelijk). Voor de categorie 19-25 is de maximum snelheid van 180 toegestaan. Iedereen boven de 25 mag rijden zo hard hij/zij wilt, ongeacht nationaliteit.
-Graag vermelden we dat zowel links als rechts inhalen op de snelweg toegestaan is. Vooral jongeren (uit de leeftijdscategorie 14-18) worden aangemoedigd de zogenaamde 'ping-pong-inhaalmanoevre' uit te voeren. Op deze wijze hoeven zij geen concessies te doen aan hun toegestane maximumsnelheid.
-Fatale ongelukken hebben meestal niets met hoge snelheid te maken, maar zijn vrijwel zeker altijd veroorzaakt omdat de bestuurder de 'macht over het stuur verliest'.

Blackberry verboden in het Midden Oosten

Het nieuws dat de Blackberry in de Verenigde Arabische Emiraten zou worden verboden, was wereldnieuws in Bahrein.  In Saudi (waar het verbod naar verwachting eind van deze maand al ingaat) is de uitverkoop begonnen. De krant kopte bij ons in Bahrein al snel geruststellend: "bij ons gaat zo'n verbod niet komen."
Onno's vriendjes kunnen opgelucht ademhalen, en hun papa's en mama's die die dure telefoontjes financieren ook.

De Blackberry dankt zijn populariteit vooral aan het Blackberry Messenging Service, de BBM. Voor de service betaal je eenmalig waarna je eindeloos kunt texten met je vriendjes. De service werkt alleen van Blackberry naar Blackberry. Wie geen Blackberry koopt, hoort er niet meer bij en valt sociaal buiten de groep.
Was de Blackberry de telefoon voor werkverslaafde lieden, door de onbeperkte sms-service werd het een nieuw speeltje voor de jeugd.
Onno, die onlangs een nieuwe telefoon uitzocht, pleegde verraad aan zijn sociale netwerk: hij kocht een Android Smart Phone want hij vind de Blackberry lelijk. Gelukkig bestaan zulke kinderen nog.

Een paar maanden geleden hadden we een meisje uit Abu Dhabi te gast. Ze haalde te pas en te onpas de logge Blackberry uit haar zak om haar oneindige rij sociale contacten op de hoogte te houden van elke gepasseerde minuut in Bahrein.
Meisje: "jst fnshd brkfst"
Reply uit Abu Dhabi: "Wht dd u hv?"
Meisje: "Pncks."
"gr8"
"ttyl"
Hele belangrijke conversatie die je niet wilt missen. En zo gaat dat de hele dag door. 

Dat de jeugd zich hiermee vermaakt, is niemands zorg, maar ook voor terroristen wanabee's, is de Blackberry een geweldig apparaatje.
Eerdere pogingen van de overheid om controle te verkrijgen over de verzonden berichten, mislukte. Nu dus maar hele drastische maatregelen. Dat kan gewoon aan deze kant van de wereld. Meneer Blackberry lijkt er niet mee te zitten, die heeft een goede slag geslagen met een half miljoen eigenaren in de Verenigde Arabische Emiraten en grofweg 400.000 in Saudi.


Als je me nu wilt excuseren, ik ga nu even Nokia aandelen kopen...

M.

Verveling

Ik heb deze week even wat 'schoongemaakt' in de computer. Alle 'koekies' eruit. Dus als ik wil inloggen bij de bank, mijn e-mail of dit blog, dan moet ik alles overnieuw weer intypen. Niet erg hoor, als je maar begrijpt wat er staat... Jammer dat Niels er niet is: die kan dit nu al bijna allemaal lezen! Knap he?

 Hoe het verder met ons gaat? Goed! Ik loop wat achter met bloggen want hoewel de vakantie is begonnen, heb ik het toch waanzinnig druk. Waarmee allemaal? Met het organiseren van een regionale Outpost Conferentie (hier in Bahrein), met muziek-workshops van de kinderen, met korte ritjes naar vriendjes, met een spontaan feestje vorig weekend (want de bitterballen moesten op en daar hadden we hulp bij nodig) en met mijn nieuwste gadget. Ik heb een Nokia N900 gekocht nadat ik eerst wekenlang het internet heb afgezocht. Thijs is sindsdien druk bezig om er een navigatie-systeem in te zetten zodat we het als fietskaart kunnen gebruiken tijdens onze fietstocht in Nederland.

Dat ik met de kinderen (een maandje extra) op het eiland blijft, snappen niet veel mensen. "Waarom ga je niet naar Nederland? Lekker in je appartementje zitten!" lijkt iedereen te denken. Maar ik zit helemaal niet lekker in mijn appartementje als Thijs door moet werken en in het weekend in een leeg huis komt, ik eigenlijk ook veel werk heb, als de kinderen hier meer vriendjes en activiteiten hebben dan in Nederland en ik een rustig Bahrein ook wel kan waarderen.

Om de tijd door te komen, moet ik van mezelf elke dag een projectje in huis doen. Ik ben begonnen met de keukenkastjes en langzaam maar zeker pak ik het hele huis grondig aan. Wasna ging eerder deze week naar huis met een vuilniszak vol afgedankte kleding. Mijn kast is half leeg...

Onno heeft helemaal geen zin om zijn kamer op te ruimen dus ik stel iets anders voor: "zou het niet leuk zijn als je bed daar staat?" en "zal je bureau niet leuker daar naast de kast staan?" Onno kijkt eens om zich heen, probeert zich er een voorstelling van te maken en voor we het weten schuiven we met zijn spullen. Als alles van z'n plaats is en alle snoeren van de computer, desktop, monitor en keyboard los is, ga ik even bij Astrid koffie drinken. Onno is voorlopig weer even zoet...

Toch slaat, vooral bij Onno, de verveling genadeloos toe. Ik verzin elke dag weer wat leuks voor hem, nu zijn muziekkamp is afgelopen. Vandaag is 'ie van narigheid met de kleine buurjongetjes gaan spelen. Ze vertoeven overdag in het compound clubhuis want Astrid en Wayne zijn deze week de inboedel aan het inpakken...
Vanmiddag heb ik hem naar zijn vriend Ali gebracht. Ali, uit Irak, is zijn grootste vriend en verveeld zich ook. Samen vervelen lijkt een goed idee.


En tussen alle bedrijven door, doen we nog aan ontwikkelingswerk: De vriendin van een van onze huishoudsters, blijkt naaister te zijn. Ze kwam in Bahrein werken, uit Sri Lanka, en verdient hier een magere BD50 per maand (iets meer dan 100 Euro) als labour-slaafje. Astrid, die altijd vol goede ideeen zit, heeft Priangi gevraagd de Nederlandse WK jurken te laten naaien. Ze had zo'n plezier in haar klusje, en Astrid had nog zoveel klusjes voor haar, dat Priangi geen dweil heeft aangeraakt en sindsdien aan een stuk bij Astrid in huis kleding zit te naaien. Geweldig toch? Scheelt ons een rit naar de souq.

Om haar te bedanken voor het werk, hebben we besloten haar een prachtig kadoo te geven waarmee we haar aanmoedigen vooral op een andere manier de kost te verdienen. Drie dagen geleden gaven we haar eeneigen, nieuwe naaimachine. Ze kon haar geluk niet op. "Me, so happy!" huilde ze.

Priangi en haar nieuwe naaimachine.

Iedereen is happy dus: Priangi met haar naaimachine, Thijs omdat hij niet in een leeg huis komt in het weekend, Noelle want haar kamer moet nog opgeruimd worden, dus dat geeft weer wat te doen. Ik zit goed want het woord 'vervelen' komt in mijn vocabulaire niet voor. Alleen Onno is minder happy. Die droomt ervan dat hij twee hondjes was... dan kon hij samen spelen. (Godfried Bomans)


M.

Nederland Kampioen

Hoera, het is schoolvakantie. We hebben de eindstreep schooljaar 2009-2010 weer gehaald. Dat de schoolvakantie is begonnen, wil helaas niet zeggen dat we het lekker rustig aan kunnen doen.
Vorige week leefden we nog in een oranje roes: na alle gewonnen wedstrijden van 'ons team', moest er gewerkt worden aan de finale.
Terwijl de heren in Zuid Afrika hun spiertjes strekken en van hun mooie voetbalvrouwtjes dromen, ga ik met Astrid naar de Souq.
Astrid zit weer vol ideeën, drie weken voor ze naar Kenia gaat verhuizen: We gaan bitterballen maken (die we kunnen uitdelen in de Rugby Club tijdens de finale) en we laten een jurk naaien in de kleuren van de Nederlandse vlag.
Astrid zit altijd vol goeie ideeën, probleem is dat ze ze altijd vastbesloten is ze uit te voeren

Daar lopen we dan, in het heetste seizoen van het jaar, zo'n graadje of 45, door de Souq op vrijdagmiddag... Het krioelt er van de Indiers en wij zoeken naar rood-wit-blauw-orange stofjes.

  
Paar meter stof...

 
Overal kom je fans tegen!

  
Kleurenpalet aan garen

 
Kadootje voor Onno

Op de terugweg uit de Souq, stopt Astrid bij de Lulu hypermarket, in de Dana Mall en gaan we 'even' 12 kilo vlees halen voor de bitterballen. Als ik had geweten wat me de komende DRIE dagen te wachten stond, dan was ik ondanks de hitte hard weggelopen.

Terwijl Astrid tot diep in de nacht opblijft en aan een kilootje of 12 vlees braden begint, begint haar huishoudster (die ook naaister is) aan de jurken. De volgende ochtend als ik nog naar koffie snak als ik bij Astrid naar binnenloop, heeft ze er al heel wat uurtjes in de keuken opzitten. Ik krijg het leukste klusje: fliebertjes uit het vlees vissen.

   
Stof  gesneden voor de jurkjes

   

Mijn jurk

 








 
 

Teamwork

Onno en Noelle helpen ook (met tegenzin uiteraard).

Twee dagen later zijn we allemaal oververmoeid als de wedstrijd nog moet beginnen. We hebben strontvet haar van alle bitterballen (en voorproeven). "400 moet genoeg zijn." rekende ik even snel voor Astrid. We schatten dat we er meer dan duizend hebben gemaakt...
Er liggen mooie jurkjes voor ons klaar.

Thijs komt voor de gelegenheid uit Saudi terug en heeft op zijn werk een weddenschap met de Saudi's op zijn werk: als we winnen tracteert hij op schaap, als we verliezen op inktvis.

 

Dan gaan we eindelijk naar de Rugby Club voor de allerlaatste wedstrijd van het WK. Ook de pers is aanwezig. (lees hier het wedstrijdverslag van Stan van Gulf Weekly)

De sfeer zit er goed in. De meeste Nederlanders zijn al van het eiland afgevlucht, maar de 'die-hards' zijn er nog. Het is een gezellige troep en de wedstrijd trekt elke nationaliteit aan. Voor mijn vriend Tariq heb ik een extra Oranje shirt meegenomen.

 
En dan gebeurt er iets wat niemand voor mogelijk had gehouden: Wij hebben 1000 bitterballen gemaakt en Nederland verliest! De teleurstelling snijdt door iedereen heen. Niemand wil nog bitterballen, iedereen wil ineens alleen maar inktvis eten. De enige die blij zijn, is de poel-winnaar en de woonboot-eigenaren in Amsterdam.

Het maakt allemaal niet uit: de roes der overwinning zou kort zijn, en we hebben allemaal een kort geheugen. We hebben de halve finale gehaald en we zijn trots op onze voetballers. We hebben een geweldige tijd gehad, leuke overwinningsmomenten en de aanloop naar de finale pakt niemand ons meer af.
Voor onze kinderen waren ook deze wedstrijden en de pret eromheen onvergetelijk en dragen bij aan het gevoel dat ze 'ergens bij horen.' Ze voelen zich meer 'Nederlands' dan ooit.

Met al dat gezwerf wat we al jaren hebben gedaan, is dit de mooiste uitkomst van dit WK.
Wat mij betreft, hebben we gewonnen!

M.

warm?

Het spijt me, maar ik kan het niet laten: ik vind de berichtgeving rond het Nederlandse weer zo ontzettend lachwekkend. Ter vergelijking even de volgende status bij ons: Het is bij ons echt wel wat warmer. Niet een paar daagjes achter elkaar, wat het tot 'officiële hittegolf' maakt, maar al weken lang! 37º C is eigenlijk best heel dragelijk. We hebben het wel warmer gehad, zoals een paar weken geleden toen het overdag ruim boven de 50º C kwam.
Gaan wij ook de hele dag in het park lui liggen wezen? Draaien we een tropenrooster op school en op kantoor? Lezen we elke dag weer een nieuwe 'hittewaarschuwing' in de krant?
Mogen wij hier korte rokjes en hemdjes met spaghetti-bandjes dragen? Helaas, ondanks de hitte dragen we, uit respect voor de locale cultuur, altijd nette lange rokken, broeken en shirts die in ieder geval onze schouders en oksels bedekken.
Warm of niet,  het leven draait hier door; zo snel mogelijk van de ene airco (thuis) naar de auto (die een minuut of tien snikheet blijft). Dan snel naar de supermarkt (lekker fris), en van de supermarkt rechtstreeks naar huis.
En toen ik twee weken geleden voor Noelle's verjaardagspartijtje een ijstaart voor haar kocht, heb ik veel te hard gereden om te voorkomen dat de taart als een chocoladeplasje in de doos zou druipen....


Groetjes uit de (hitte)Gulf,

M.

Heel normaal

"Het valt me overigens op dat je minder vaak blogt, het zal er wel mee te maken hebben dat je je draai gevonden hebt."

Een opmerking van een bloggende vriendin die ook in het buitenland woont. Leuk hoe expats elkaar kunnen begrijpen. Minder bloggen wordt uitgelegd als 'je draai vinden'.
Klopt wel een beetje, want als je je draai hebt gevonden, dan vind je dingen normaal. Over normale dingen schrijf je niet, want dat is niet interessant.
De indrukken van de nieuwe locatie beginnen in te zinken en krijgen een plekje. Het omgekeerde gebeurd dan als ik in Nederland aan kom. Elke keer als ik Schiphol land, overvalt me een enorm gevoel van 'culture shock', terwijl het 'bekend' terrein is.

Maar het is waar; Bahrein is 'normaal' aan het worden.
Het is normaal dat we 's morgens de krant openslaan met opengereten auto's waar jonge Bahreini's zonder rijbewijs zichzelf in hebben dood gereden. ('weer eentje minder die tegen mij aan kan knallen', denk ik dan).
We vinden het heel normaal dat het verkeer hier idioot en gevaarlijk is.
We vinden het normaal dat er weer heerlijke dadels in de boom hangen. En dat het zo warm is dat de vogels met open snaveltjes tegen het raam zitten zodat ze wat verkoeling van onze airco binnen kunnen voelen.
We vinden het normaal dat het al weken meer dan 45 graden is buiten. Hittewaarschuwingen, daar doen ze hier niet aan. Geen beginnen aan.
Ik vind het heel normaal dat het zwembadwater pislauw is, maar ik blijf desondanks lekker flink zwemmen. Het is heel normaal om tijdens het gebed (want de moskee staat vlak bij het zwembad) een rondje vlinderslag te doen.
Ik vind het ook normaal dat de wekker elke dag om 6 uur gaat en de kinderen om half 7 met de bus voor school worden opgehaald. En dat ze doodmoe en plakkerig thuiskomen.
We vinden het ook heel normaal dat Thijs nooit thuis is, en dat hij weekend heeft als onze kinderen nog een dag school hebben.
We zijn al die afscheidsfeestjes van vertrekkende expats ook normaal gaan vinden.
We vinden het heel normaal dat we thuis geen voetbal kunnen kijken en dat ik dat gezellig bij vrienden doe.
We vinden het ook heel normaal dat de poes drie poten heeft. Dat mijn auto inmiddels drie fikse krassen heeft en dat er laatst een joekel van een spijker in mijn linkerachterband zat.
We vinden het heel normaal dat onze huishoudster me waarschuwt dat de vuilniszakken op zijn als ze de laatste zak in de container buiten gooit.
We vinden het heel normaal dat in deze hitte de mannen in witte gewaden mogen lopen en de vrouwen in nylon zwarte abaya's.
We vinden het heel normaal dat we liters drinkwater gebruiken, meer dan in de 'winter'.
We vinden het heel normaal dat de straat achter ons huis weer wordt opengebroken en we vinden het heel normaal dat de supervisor van het project ons glimlachend probeert gerust te stellen: "ferry, ferry quick, madam. Not long work."
We vinden het ook heel normaal nu dat Onno het Indiase accent feilloos kan imiteren. We vinden het heel normaal dat Noelle twee instrumenten speelt en zaterdag alweer een concert heeft.
We vinden het heel normaal dat Niels vastgekleefd zit aan zijn computer en keihard werkt voor het IB diploma.
En we vinden het heel normaal dat het schooljaar al weer bijna is afgelopen.

Tijd om weer een paar weekjes naar Nederland te komen. Dan kan ik me weer verwonderen over Nederland en zijn Nederlanders.
Om me er binnen mum van tijd weer kapot aan te gaan ergeren, vrees ik...

M.

Doodlopende weg

Onno moet een nieuwe 'retainer' hebben, nu zijn beugel verwijderd is maar zijn tanden blijven 'wandelen'. Als hij uit school komt, heeft 'ie amper tijd zich om te kleden en in de auto op weg naar de tandarts, valt hij weer in slaap. Er wordt een afdruk gemaakt en de tandarts vraagt me of ik alsjeblieft vanavond nog de retainer wil komen ophalen. Ik ben net op tijd thuis om wat eten in elkaar te flanzen, de kinderen te voeren, te zorgen dat de jongens voor hun tennisles op tijd op de baan staan en dan ga ik met Noelle de retainer halen.
Weer in de auto, weer een rondje 'Seef'. Weer over de snelweg. Voor de zoveelste keer deze week.
Als we de retainer hebben, gaan we direct weer naar huis. Weer op de snelweg, weer langs de Shia dorpjes waar de Bahreinse ME klaar staat met traangas-geweren. Het begint een vertrouwd gezicht te worden...

Als ik op de Sheik Isa bin Salman Highway rij, zie ik in de verte de eerste tolpoortjes van de snelweg naar Saudi Arabie. Het is inmiddels donker en de lampjes van de eerste grensovergang (er zijn geloof ik iets van 6 check-points) branden gezellig in de verte.
Ineens realiseer ik me dat ik op een doodlopende weg zit.  Wat als ik doorrij? Wat als ik simpel weg doorrij tot de poortjes? Wat zal er dan gebeuren? Laten ze me door? Mag ik de grens over? Mag ik naar Saudi rijden? Kan ik het land uit?
Ik weet het antwoord al: Nee! Nee! NEE! Hoe durf je dat te willen!

Saudi Arabie is verboden terrein: ik heb de juiste papieren niet, ik heb geen visum, ik ben een vrouw en mag niet zonder mijn eigen echtgenoot reizen, ik mag geen auto rijden en mijn Abaya hangt in de kast thuis.
De lichtjes in de verte komen dichterbij: daar is Saudi, daar is Thijs, ergens over de grens en dan nog twee uur rijden. Ik kan en mag het land niet in, ik mag Bahrein niet uit.

Ik schrik ervan hoe normaal ik dit eigenlijk vind.
Ik rij dagelijks op deze weg en heb er nooit te veel over nagedacht. Bewust niet, waarschijnlijk, want sommige dingen kun je niet veranderen. Ik heb in Santo Domingo geleerd dat je er druk over maken, tijdsverspilling is.

Gelukkig is er een afrit voor me, vlak voor de causeway. Ik doe mijn richtingaanwijzer (nogal overbodig) aan en draai van de weg af.

Dag Saudi, niet vandaag, niet morgen, niet volgend jaar en als ik het goed inschat, nog in geen miljoen jaar...

M.

PVV

Kan iemand mij uitleggen hoe het in Nederland in hemelsnaam mogelijk is:

1. dat een wolf in schaapskleren voor de VVD fractie in de Tweede Kamer mag zitten, zich van de partij (waarvoor hij tenslotte in de kamer is gekozen) afscheidt en vervolgens met zijn eenmansfractie mag blijven zitten?

2. dat iemand die zich tegenover de rechter moet verantwoorden wegens haatzaaierij en beledigingen als serieuze gesprekspartner wordt gezien voor de formatie van het kabinet?

3. een partij met een ondemocratische partijstruktuur -zonder leden- het Nederlandse politieke podium betreden mag en wellicht zelfs in het kabinet mag plaatsnemen?

Wie legt mij dit uit? Ik snap geen snars meer van mijn land...