Verveling

Ik heb deze week even wat 'schoongemaakt' in de computer. Alle 'koekies' eruit. Dus als ik wil inloggen bij de bank, mijn e-mail of dit blog, dan moet ik alles overnieuw weer intypen. Niet erg hoor, als je maar begrijpt wat er staat... Jammer dat Niels er niet is: die kan dit nu al bijna allemaal lezen! Knap he?

 Hoe het verder met ons gaat? Goed! Ik loop wat achter met bloggen want hoewel de vakantie is begonnen, heb ik het toch waanzinnig druk. Waarmee allemaal? Met het organiseren van een regionale Outpost Conferentie (hier in Bahrein), met muziek-workshops van de kinderen, met korte ritjes naar vriendjes, met een spontaan feestje vorig weekend (want de bitterballen moesten op en daar hadden we hulp bij nodig) en met mijn nieuwste gadget. Ik heb een Nokia N900 gekocht nadat ik eerst wekenlang het internet heb afgezocht. Thijs is sindsdien druk bezig om er een navigatie-systeem in te zetten zodat we het als fietskaart kunnen gebruiken tijdens onze fietstocht in Nederland.

Dat ik met de kinderen (een maandje extra) op het eiland blijft, snappen niet veel mensen. "Waarom ga je niet naar Nederland? Lekker in je appartementje zitten!" lijkt iedereen te denken. Maar ik zit helemaal niet lekker in mijn appartementje als Thijs door moet werken en in het weekend in een leeg huis komt, ik eigenlijk ook veel werk heb, als de kinderen hier meer vriendjes en activiteiten hebben dan in Nederland en ik een rustig Bahrein ook wel kan waarderen.

Om de tijd door te komen, moet ik van mezelf elke dag een projectje in huis doen. Ik ben begonnen met de keukenkastjes en langzaam maar zeker pak ik het hele huis grondig aan. Wasna ging eerder deze week naar huis met een vuilniszak vol afgedankte kleding. Mijn kast is half leeg...

Onno heeft helemaal geen zin om zijn kamer op te ruimen dus ik stel iets anders voor: "zou het niet leuk zijn als je bed daar staat?" en "zal je bureau niet leuker daar naast de kast staan?" Onno kijkt eens om zich heen, probeert zich er een voorstelling van te maken en voor we het weten schuiven we met zijn spullen. Als alles van z'n plaats is en alle snoeren van de computer, desktop, monitor en keyboard los is, ga ik even bij Astrid koffie drinken. Onno is voorlopig weer even zoet...

Toch slaat, vooral bij Onno, de verveling genadeloos toe. Ik verzin elke dag weer wat leuks voor hem, nu zijn muziekkamp is afgelopen. Vandaag is 'ie van narigheid met de kleine buurjongetjes gaan spelen. Ze vertoeven overdag in het compound clubhuis want Astrid en Wayne zijn deze week de inboedel aan het inpakken...
Vanmiddag heb ik hem naar zijn vriend Ali gebracht. Ali, uit Irak, is zijn grootste vriend en verveeld zich ook. Samen vervelen lijkt een goed idee.


En tussen alle bedrijven door, doen we nog aan ontwikkelingswerk: De vriendin van een van onze huishoudsters, blijkt naaister te zijn. Ze kwam in Bahrein werken, uit Sri Lanka, en verdient hier een magere BD50 per maand (iets meer dan 100 Euro) als labour-slaafje. Astrid, die altijd vol goede ideeen zit, heeft Priangi gevraagd de Nederlandse WK jurken te laten naaien. Ze had zo'n plezier in haar klusje, en Astrid had nog zoveel klusjes voor haar, dat Priangi geen dweil heeft aangeraakt en sindsdien aan een stuk bij Astrid in huis kleding zit te naaien. Geweldig toch? Scheelt ons een rit naar de souq.

Om haar te bedanken voor het werk, hebben we besloten haar een prachtig kadoo te geven waarmee we haar aanmoedigen vooral op een andere manier de kost te verdienen. Drie dagen geleden gaven we haar eeneigen, nieuwe naaimachine. Ze kon haar geluk niet op. "Me, so happy!" huilde ze.

Priangi en haar nieuwe naaimachine.

Iedereen is happy dus: Priangi met haar naaimachine, Thijs omdat hij niet in een leeg huis komt in het weekend, Noelle want haar kamer moet nog opgeruimd worden, dus dat geeft weer wat te doen. Ik zit goed want het woord 'vervelen' komt in mijn vocabulaire niet voor. Alleen Onno is minder happy. Die droomt ervan dat hij twee hondjes was... dan kon hij samen spelen. (Godfried Bomans)


M.

Nederland Kampioen

Hoera, het is schoolvakantie. We hebben de eindstreep schooljaar 2009-2010 weer gehaald. Dat de schoolvakantie is begonnen, wil helaas niet zeggen dat we het lekker rustig aan kunnen doen.
Vorige week leefden we nog in een oranje roes: na alle gewonnen wedstrijden van 'ons team', moest er gewerkt worden aan de finale.
Terwijl de heren in Zuid Afrika hun spiertjes strekken en van hun mooie voetbalvrouwtjes dromen, ga ik met Astrid naar de Souq.
Astrid zit weer vol ideeën, drie weken voor ze naar Kenia gaat verhuizen: We gaan bitterballen maken (die we kunnen uitdelen in de Rugby Club tijdens de finale) en we laten een jurk naaien in de kleuren van de Nederlandse vlag.
Astrid zit altijd vol goeie ideeën, probleem is dat ze ze altijd vastbesloten is ze uit te voeren

Daar lopen we dan, in het heetste seizoen van het jaar, zo'n graadje of 45, door de Souq op vrijdagmiddag... Het krioelt er van de Indiers en wij zoeken naar rood-wit-blauw-orange stofjes.

  
Paar meter stof...

 
Overal kom je fans tegen!

  
Kleurenpalet aan garen

 
Kadootje voor Onno

Op de terugweg uit de Souq, stopt Astrid bij de Lulu hypermarket, in de Dana Mall en gaan we 'even' 12 kilo vlees halen voor de bitterballen. Als ik had geweten wat me de komende DRIE dagen te wachten stond, dan was ik ondanks de hitte hard weggelopen.

Terwijl Astrid tot diep in de nacht opblijft en aan een kilootje of 12 vlees braden begint, begint haar huishoudster (die ook naaister is) aan de jurken. De volgende ochtend als ik nog naar koffie snak als ik bij Astrid naar binnenloop, heeft ze er al heel wat uurtjes in de keuken opzitten. Ik krijg het leukste klusje: fliebertjes uit het vlees vissen.

   
Stof  gesneden voor de jurkjes

   

Mijn jurk

 








 
 

Teamwork

Onno en Noelle helpen ook (met tegenzin uiteraard).

Twee dagen later zijn we allemaal oververmoeid als de wedstrijd nog moet beginnen. We hebben strontvet haar van alle bitterballen (en voorproeven). "400 moet genoeg zijn." rekende ik even snel voor Astrid. We schatten dat we er meer dan duizend hebben gemaakt...
Er liggen mooie jurkjes voor ons klaar.

Thijs komt voor de gelegenheid uit Saudi terug en heeft op zijn werk een weddenschap met de Saudi's op zijn werk: als we winnen tracteert hij op schaap, als we verliezen op inktvis.

 

Dan gaan we eindelijk naar de Rugby Club voor de allerlaatste wedstrijd van het WK. Ook de pers is aanwezig. (lees hier het wedstrijdverslag van Stan van Gulf Weekly)

De sfeer zit er goed in. De meeste Nederlanders zijn al van het eiland afgevlucht, maar de 'die-hards' zijn er nog. Het is een gezellige troep en de wedstrijd trekt elke nationaliteit aan. Voor mijn vriend Tariq heb ik een extra Oranje shirt meegenomen.

 
En dan gebeurt er iets wat niemand voor mogelijk had gehouden: Wij hebben 1000 bitterballen gemaakt en Nederland verliest! De teleurstelling snijdt door iedereen heen. Niemand wil nog bitterballen, iedereen wil ineens alleen maar inktvis eten. De enige die blij zijn, is de poel-winnaar en de woonboot-eigenaren in Amsterdam.

Het maakt allemaal niet uit: de roes der overwinning zou kort zijn, en we hebben allemaal een kort geheugen. We hebben de halve finale gehaald en we zijn trots op onze voetballers. We hebben een geweldige tijd gehad, leuke overwinningsmomenten en de aanloop naar de finale pakt niemand ons meer af.
Voor onze kinderen waren ook deze wedstrijden en de pret eromheen onvergetelijk en dragen bij aan het gevoel dat ze 'ergens bij horen.' Ze voelen zich meer 'Nederlands' dan ooit.

Met al dat gezwerf wat we al jaren hebben gedaan, is dit de mooiste uitkomst van dit WK.
Wat mij betreft, hebben we gewonnen!

M.

warm?

Het spijt me, maar ik kan het niet laten: ik vind de berichtgeving rond het Nederlandse weer zo ontzettend lachwekkend. Ter vergelijking even de volgende status bij ons: Het is bij ons echt wel wat warmer. Niet een paar daagjes achter elkaar, wat het tot 'officiële hittegolf' maakt, maar al weken lang! 37º C is eigenlijk best heel dragelijk. We hebben het wel warmer gehad, zoals een paar weken geleden toen het overdag ruim boven de 50º C kwam.
Gaan wij ook de hele dag in het park lui liggen wezen? Draaien we een tropenrooster op school en op kantoor? Lezen we elke dag weer een nieuwe 'hittewaarschuwing' in de krant?
Mogen wij hier korte rokjes en hemdjes met spaghetti-bandjes dragen? Helaas, ondanks de hitte dragen we, uit respect voor de locale cultuur, altijd nette lange rokken, broeken en shirts die in ieder geval onze schouders en oksels bedekken.
Warm of niet,  het leven draait hier door; zo snel mogelijk van de ene airco (thuis) naar de auto (die een minuut of tien snikheet blijft). Dan snel naar de supermarkt (lekker fris), en van de supermarkt rechtstreeks naar huis.
En toen ik twee weken geleden voor Noelle's verjaardagspartijtje een ijstaart voor haar kocht, heb ik veel te hard gereden om te voorkomen dat de taart als een chocoladeplasje in de doos zou druipen....


Groetjes uit de (hitte)Gulf,

M.

Heel normaal

"Het valt me overigens op dat je minder vaak blogt, het zal er wel mee te maken hebben dat je je draai gevonden hebt."

Een opmerking van een bloggende vriendin die ook in het buitenland woont. Leuk hoe expats elkaar kunnen begrijpen. Minder bloggen wordt uitgelegd als 'je draai vinden'.
Klopt wel een beetje, want als je je draai hebt gevonden, dan vind je dingen normaal. Over normale dingen schrijf je niet, want dat is niet interessant.
De indrukken van de nieuwe locatie beginnen in te zinken en krijgen een plekje. Het omgekeerde gebeurd dan als ik in Nederland aan kom. Elke keer als ik Schiphol land, overvalt me een enorm gevoel van 'culture shock', terwijl het 'bekend' terrein is.

Maar het is waar; Bahrein is 'normaal' aan het worden.
Het is normaal dat we 's morgens de krant openslaan met opengereten auto's waar jonge Bahreini's zonder rijbewijs zichzelf in hebben dood gereden. ('weer eentje minder die tegen mij aan kan knallen', denk ik dan).
We vinden het heel normaal dat het verkeer hier idioot en gevaarlijk is.
We vinden het normaal dat er weer heerlijke dadels in de boom hangen. En dat het zo warm is dat de vogels met open snaveltjes tegen het raam zitten zodat ze wat verkoeling van onze airco binnen kunnen voelen.
We vinden het normaal dat het al weken meer dan 45 graden is buiten. Hittewaarschuwingen, daar doen ze hier niet aan. Geen beginnen aan.
Ik vind het heel normaal dat het zwembadwater pislauw is, maar ik blijf desondanks lekker flink zwemmen. Het is heel normaal om tijdens het gebed (want de moskee staat vlak bij het zwembad) een rondje vlinderslag te doen.
Ik vind het ook normaal dat de wekker elke dag om 6 uur gaat en de kinderen om half 7 met de bus voor school worden opgehaald. En dat ze doodmoe en plakkerig thuiskomen.
We vinden het ook heel normaal dat Thijs nooit thuis is, en dat hij weekend heeft als onze kinderen nog een dag school hebben.
We zijn al die afscheidsfeestjes van vertrekkende expats ook normaal gaan vinden.
We vinden het heel normaal dat we thuis geen voetbal kunnen kijken en dat ik dat gezellig bij vrienden doe.
We vinden het ook heel normaal dat de poes drie poten heeft. Dat mijn auto inmiddels drie fikse krassen heeft en dat er laatst een joekel van een spijker in mijn linkerachterband zat.
We vinden het heel normaal dat onze huishoudster me waarschuwt dat de vuilniszakken op zijn als ze de laatste zak in de container buiten gooit.
We vinden het heel normaal dat in deze hitte de mannen in witte gewaden mogen lopen en de vrouwen in nylon zwarte abaya's.
We vinden het heel normaal dat we liters drinkwater gebruiken, meer dan in de 'winter'.
We vinden het heel normaal dat de straat achter ons huis weer wordt opengebroken en we vinden het heel normaal dat de supervisor van het project ons glimlachend probeert gerust te stellen: "ferry, ferry quick, madam. Not long work."
We vinden het ook heel normaal nu dat Onno het Indiase accent feilloos kan imiteren. We vinden het heel normaal dat Noelle twee instrumenten speelt en zaterdag alweer een concert heeft.
We vinden het heel normaal dat Niels vastgekleefd zit aan zijn computer en keihard werkt voor het IB diploma.
En we vinden het heel normaal dat het schooljaar al weer bijna is afgelopen.

Tijd om weer een paar weekjes naar Nederland te komen. Dan kan ik me weer verwonderen over Nederland en zijn Nederlanders.
Om me er binnen mum van tijd weer kapot aan te gaan ergeren, vrees ik...

M.

Doodlopende weg

Onno moet een nieuwe 'retainer' hebben, nu zijn beugel verwijderd is maar zijn tanden blijven 'wandelen'. Als hij uit school komt, heeft 'ie amper tijd zich om te kleden en in de auto op weg naar de tandarts, valt hij weer in slaap. Er wordt een afdruk gemaakt en de tandarts vraagt me of ik alsjeblieft vanavond nog de retainer wil komen ophalen. Ik ben net op tijd thuis om wat eten in elkaar te flanzen, de kinderen te voeren, te zorgen dat de jongens voor hun tennisles op tijd op de baan staan en dan ga ik met Noelle de retainer halen.
Weer in de auto, weer een rondje 'Seef'. Weer over de snelweg. Voor de zoveelste keer deze week.
Als we de retainer hebben, gaan we direct weer naar huis. Weer op de snelweg, weer langs de Shia dorpjes waar de Bahreinse ME klaar staat met traangas-geweren. Het begint een vertrouwd gezicht te worden...

Als ik op de Sheik Isa bin Salman Highway rij, zie ik in de verte de eerste tolpoortjes van de snelweg naar Saudi Arabie. Het is inmiddels donker en de lampjes van de eerste grensovergang (er zijn geloof ik iets van 6 check-points) branden gezellig in de verte.
Ineens realiseer ik me dat ik op een doodlopende weg zit.  Wat als ik doorrij? Wat als ik simpel weg doorrij tot de poortjes? Wat zal er dan gebeuren? Laten ze me door? Mag ik de grens over? Mag ik naar Saudi rijden? Kan ik het land uit?
Ik weet het antwoord al: Nee! Nee! NEE! Hoe durf je dat te willen!

Saudi Arabie is verboden terrein: ik heb de juiste papieren niet, ik heb geen visum, ik ben een vrouw en mag niet zonder mijn eigen echtgenoot reizen, ik mag geen auto rijden en mijn Abaya hangt in de kast thuis.
De lichtjes in de verte komen dichterbij: daar is Saudi, daar is Thijs, ergens over de grens en dan nog twee uur rijden. Ik kan en mag het land niet in, ik mag Bahrein niet uit.

Ik schrik ervan hoe normaal ik dit eigenlijk vind.
Ik rij dagelijks op deze weg en heb er nooit te veel over nagedacht. Bewust niet, waarschijnlijk, want sommige dingen kun je niet veranderen. Ik heb in Santo Domingo geleerd dat je er druk over maken, tijdsverspilling is.

Gelukkig is er een afrit voor me, vlak voor de causeway. Ik doe mijn richtingaanwijzer (nogal overbodig) aan en draai van de weg af.

Dag Saudi, niet vandaag, niet morgen, niet volgend jaar en als ik het goed inschat, nog in geen miljoen jaar...

M.

PVV

Kan iemand mij uitleggen hoe het in Nederland in hemelsnaam mogelijk is:

1. dat een wolf in schaapskleren voor de VVD fractie in de Tweede Kamer mag zitten, zich van de partij (waarvoor hij tenslotte in de kamer is gekozen) afscheidt en vervolgens met zijn eenmansfractie mag blijven zitten?

2. dat iemand die zich tegenover de rechter moet verantwoorden wegens haatzaaierij en beledigingen als serieuze gesprekspartner wordt gezien voor de formatie van het kabinet?

3. een partij met een ondemocratische partijstruktuur -zonder leden- het Nederlandse politieke podium betreden mag en wellicht zelfs in het kabinet mag plaatsnemen?

Wie legt mij dit uit? Ik snap geen snars meer van mijn land...

Ontmaagden

Niels moet voor zijn Nederlandse IB programma (IBID) een essay schrijven. De essay moet een analyse worden tussen twee boeken uit de lijst van Wereldliteratuur. Voorafgaand aan deze opdracht las hij de 'Kroniek van de aangekondigde dood' en 'Antigone' (het klassieke verhaal). Niels wil een essay gaan schrijven over de overeenkomsten en verschillen in thema en opbouw van beide literaire werken. Voor ieder een uitdaging, voor Niels zo niet minder...

Overeenkomst is dat in beide boeken een 'dramatische' gebeurtenis plaatsvindt, die aanleiding geeft tot ingewikkelde ontwikkelingen en uiteindelijk het plot. Beide gebeurtenissen moeten belicht worden vanuit een culturele achtergrond, dus Niels moet onderzoek doen naar het thema 'ontmaagden' in Zuid Amerika (uit 'De kroniek van de aangekondigde dood') en het thema van begrafenisrituelen in de culturele achtergrond van het verhaal van Antigone.

Niels heeft nogal wat aansporing nodig, dus we hebben ons dagelijkse gesprekje weer aan de keukentafel:
"Hoe gaat het met je essay?" wil ik weten.
"Goed." (Niels is niet altijd lang van stof, erfelijk trekje zullen we maar zeggen).
"Heb je al wat internet-onderzoek gedaan naar de culturele achtergrond van de gebeurtenissen?" wil ik weer weten.
"Ja, ik ben er mee bezig."
"Zoeken op Google naar 'ontmaagding in Zuid Amerika" zal wel heel veel bizarre hits opleveren he?" bedenk ik me ineens.
"Valt wel mee" deelt Niels me mede "want Google weet het allemaal aardig te filteren."
Ik neem nog een hapje eten en stel me zo voor wat mijn 17 jarige Niels allemaal te lezen (of te zien) krijgt, als hij gaat googelen voor zijn essay.
"Trouwens, wat Google niet filterd wordt weer door de Bahreinse overheid geblokkeerd." merkt hij droogjes op.
Hij leunt achterover op zijn ene poot van de stoel aan de keukentafel.
"Je zou kunnen zeggen: wat dat aangaat, Bahrein is the 'safest' place to be!"

Zo kan ik censuur wel weer waarderen...
Toch fijn om hier te zijn.

M.

Weer een optreden

Als Noelle haar Wizard of Oz script heeft weggelegd, dient zich het volgende concert aan: Noelle treed op met de Manama Singers.
De Manama Singers, een imposant koor die meestal klassiekers zingt, zingt het African Sanctus in Bahrain.
Voor de gelegenheid komt de componist David Fanshawe naar Bahrain en wordt ook een kinderkoor uit Abu Dhabi overgevlogen.
Noelle, die geen zusjes heeft, liet Edel, de producer weten, dat haar mama vast wel gastgezin wil zijn. Op woensdagmiddag haalde we 3 gast-kinderen op uit het Sar Music Center en was Noelle's kamer gevuld met bedden, koffers en meisjes die we niet kenden.
Ze hebben ons de liefste kinderen uit Abu Dhabi gestuurd; wat een beleefde, keurig opgevoede meisjes! Twee meisjes waren net als Noelle expats en in Abu Dhabi terecht gekomen, een meisje was Arabisch uit de Arabische Emiraten.

 














 Onze gastkinderen met Noelle: Lucie, Mary en Zuhoor 

Terwijl Noelle gewoon op donderdag naar school moest, en Thijs en ik een kater van de verkiezingsuitslag uit Nederland hadden, begon de dag voor onze gastmeisjes met pannenkoeken aan de keukentafel. De rest van de dag waren de kinderen in Sar Music Center voor hun repetities en een uitje naar de ijsbaan.

Op vrijdagavond kwam de climax van maandenlang oefenen. Het koor kwam samen met de kinderkoren op het podium en zette het eerste nummer in. Vond ik het nummer tijdens de repetities al prachtig, mijn kippenvel explodeerde toen ik hoorde hoe alles bij elkaar kwam en al die stemmen en echte muziekinstrumenten begonnen te zingen.

Het koor ging weer af en de componist kwam op het podium. Hij vertelde het publiek de achtergrond van zijn compositie en hoe hij er jaren geleden toe kwam om een reis door Africa te maken (beginnend in Bahrein). Hij reisde door Afrika en legde zijn reis vast met muziek.
Zijn eerste opname maakte hij toen hij op een parelboot in Bahrein de plaatselijke muziek opnam. Hij liet het publiek een stukje horen en ik hoorde een opvallende mix van Arabische en Afrikaanse muziek. Hij zette zijn reis voort en nam ons mee met zijn muziek. Bij de diavoorstelling, hoorde we ook de opnamen die hij -heel primitief- met een cassetterecorder maakte. Thuisgekomen mixte hij de muziek met de 'hedendaagse westerse' muziek en doopte het 'African Sanctus' opgedragen aan muziekanten die geen muziek kunnen lezen of schrijven.
Nu onze oren gewend waren aan de Afrikaanse klanken, kon het koor terugkomen en konden we naar het echte optreden luisteren.

Het was een imposant optreden. Het bizarre stuk als mengel van modern en Afrikaans werd niet altijd door mijn oren gewaardeerd. De componist, een oudere, beetje eigenaardige man, ging zo op in zijn eigen muziek (die hij dus in de jaren '60) al opnam, dat het leek alsof voor hem de tijd heeft stilgestaan. Hij herleefde zijn reis door Afrika nog eens met zijn Sanctus en de stukken die het koor moest zingen waren behoorlijk lastig.

Noelle krijgt een handtekening in haar programma van de componist

Na afloop spraken we met koorleden die we kennen.
"Hoe is dat nou om zo'n bizar stuk te zingen?" wilde ik weten, en "wat gaat het volgende concert van de Manama singers brengen?"
Hij lachte en zei: "Ach, waarschijnlijk weer gewoon iets klassieks. Van een dooie componist dit keer maar weer..."

Toevoeging: geplaatst op 27 juli 2010 door Mary
Helaas ontvingen we onlangs bericht dat David Fanshawe onverwacht is overleden op 5 juli 2010.
We danken David voor Noelle's onvergetelijke ervaring.

inhaalblog

"Vroeger  verbouwde Mary eens in de zoveel tijd onze woonkamer, nu bouwt ze een nieuwe website en blijven de meubels staan." hoorde ik Thijs onlangs tegen zijn broer in Nederland zeggen.
Het klopt; onze website dateert uit 2007 en het werd hoog tijd voor een update. Mijn handen jeukte al maanden en ondanks de drukte prutste ik in de vrije uurtjes een nieuwe site in elkaar. Ik heb er ontzettend veel werk aan gehad want ik wilde alle oude photoalbums updaten en de server eens opruimen.

Nog vier weken school, nog acht weekjes Bahrain, dan komen we naar Nederland.
Niels zit op dit moment midden in zijn examenweek en Onno heeft nog een GCSE examen volgende week. Ik heb hem zoveel overhoord, ik weet nu alles van aardbevingen en vulkanen...

Nederlandse koffieochtend bij ons thuis...

De druktste hectiek kwam van de productie "The Wizard of Oz." Noelle speelde een rol in de musical en Niels was Light Technician in de back-stage crew. Hoewel hij flink protesteerde (want ik heb hem 'aangemoedigd' door zijn naam op een lijst te zetten), had hij er achteraf geen spijt van. Het was goed voor Niels om eens in een professionele wereld (buiten school) te verkeren. De samenwerking is zo goed gegaan dat Niels in het dankwoord speciaal genoemd is. De productie heeft goede recensies in de Bahreinse kranten gehaald en Noelle popelt om een nieuwe rol in de volgende productie te mogen spelen.
Voor een fotoimpressie, kijk hier...

Thijs, die voor alle duidelijkheid, alleen maar in het weekend thuis is, is onlangs met een cursus begonnen. De cursus wordt vergoed, compensatiedagen niet, dus in zijn spaarzame weekend (waarvan alleen de vrijdag overlapt met ons weekend) zit ie op school... Ideaal is het niet, maar we begrijpen dat hij de papieren halen wil.

Met het huidige politieke klimaat in Nederland, waar enge mannetjes met enge ideeen teveel bijval krijgen van vooral domme Nederlanders (die niet hebben opgelet met geschiedenisles op school), hebben we besloten vooral mee te doen in de stemmingsronde. Wij hebben vorige week dus al gestemd want de envelop met de kieslijst moet op tijd bij de Ambassade in Koeweit binnen zijn. Eerst inschrijven bij de gemeente Den Haag (kon in maart via een website), daarna wachten op bevestiging en vorige week kwam dan de brief met de kieslijst.

De kieslijst (en de rode pen)
 
Ondanks het snikhete weer, blijf ik stug doorzwemmen. Omdat het zo smoorheet wordt overdag (twee dagen geleden was het maar liefst 51 graden!) trainen we om 8 uur 's morgens. Niet mijn favoriete tijd, maar als ik om 6 uur toch al op ben... Het water is zo warm als een whirlpool  en buiten het water is het benauwd, maar ondanks dat probeer ik met mijn nieuwe coach en een groep zwemmers toch zoveel mogelijk trainingen te pakken.

Afgelopen zaterdag ontstond voor het eerst in de geschiedenis (sinds ik hier ben) de mogelijkheid om een competitie te zwemmen. Mijn zwemmaatje en ik zeuren al jaren om competitiemogelijkheiden voor '25 years and above' zodat ook Master zwemmers kunnen meedoen. En ja, we mochten ons inschrijven! Hoewel Kevan en ik bloednerveus waren om met al die jonge talentvolle zwemmers te zwemmen, waren we het als 'statement' naar de Zwembond in Bahrain wel verplicht, na al dat zeuren. Kevan en ik waren de enige Masterzwemmers die meededen in de nationale competitie.

Ik schreef me in op 50 meter vrije slag, 100 meter vrije slag en 400 meter vrije slag. Op de 50 en 100 meter vrije slag, zwom ik binnen de kwalificatietijd voor de Wereld Master Swim championships en sneller dan een competitie in de Dominicaanse Republiek 7 jaar geleden. De loodzware 400 meter zwom ik in 6:46. Een mooi resultaat dus maar ik wil er nog minstens een halve minuut van afpeuteren.

Het was een maffe ervaring om na 400 meter zwemmen, uit het water te kruipen en daar alle gesluierde vrouwelijke timers aan te treffen. Ongekend 'bloot' in alleen een badpak met alle vrouwelijke officials in Abaya.

Het hele event in het nieuwe Olympische zwembad in Isa Town was goed georganiseerd, en de tijdsregistratie verliep professioneel. Tariq, mijn vriend/collega/coach vond mijn aanwezigheid geweldig en de Bahreinse autoriteiten feliciteerde ons na afloop met het meedoen en onze resultaten. Nu maar hopen dat het niet bij deze eenmalige aanbieding blijft.

Zo, de website is af, mijn nieuwe blog weer updated. Nu maar eens kijken in de woonkamer of daar wat te verbouwen valt...

M.

leeg huis

 Noelle op haar eerste bal

Twee dagen geleden hebben we onze visite weer uitgewuift. Opa is al met al zo'n vijf weken bij ons geweest en Louis, Thijs z'n broer, kwam het puntje op de i zetten. Noelle 'verhuisde' naar Onno's kamer en ze vinden het zo gezellig dat ze er nog even blijft. 

Opa heeft bijna alle Asterix stripboeken uit en wij hebben ons eigen huis weer terug. De waterflessen moeten nodig worden bijgevuld, het beddengoed gewassen, de koelkast weer aangevuld. Mijn inbox zit vol met verstopte e-mail en veel te veel zaken zijn blijven liggen. 

Het is heel gezellig geweest maar iedereen verlangde wel weer naar eigen ruimte. Wij als gezin en Maarten was zichtbaar opgelucht dat hij samen met Louis aan zijn terugreis kon beginnen; drie weken later dan gepland.

We kijken terug op een paar heel bijzondere weken. Zo genoot ik van dat moment waarop Noelle door Opa in scheikunde werd overhoort. Als de hele keukentafel vol zit in het weekend. Als Opa en ik 's avonds een glaasje wijn gingen drinken. Dat er altijd wel iemand thuis was. Als Opa een kopje Turkse koffie voor me maakte en Louis gezellig 's avonds met me kookte. En ondanks de visite ging alles gewoon door: school, repetities, muziekles, sportles, werken (zwemcoach), etc.

De repetities voor de Wizard of Oz waar Noelle in speelt, zijn in volle gang. De PR machine rond de productie draait op volle toeren en voor het eind van de maand zijn vijf optredens gepland. Ik heb een carpool schema opgesteld in een groep met 5 ouders zodat we allemaal minder vaak naar de andere kant van het eiland voor een repetitie hoeven te rijden.

Noelle is naast haar tweede instrument (viool) aan het repeteren voor een optreden met de Manama Singers. Het moet een groots concert gaan worden met gemengde koren uit het Midden Oosten.

Op school is het aftellen al begonnen tot de zomervakantie en Onno heeft binnenkort zijn eerste eindexamen. Ook Thijs kwam na een gesprek op zijn werk thuis met duidelijkheid. Het voelt heel luxe dat we nu al weten wat we in de zomer van 2010 gaan doen.

We hebben koninginnedag gevierd met een prachtig bal, de herdenkingspaniek op de Dam op YouTube gezien en een proost uitgebracht met de Nederlandse Consul hier in Bahrein.

Speciaal omdat Louis er was, viel Noelle met haar skateboard en kon Louis gezellig getracteerd worden op een avondje ER in Bahrein. Tsja, als je bij ons komt logeren, dan draai je meteen met alles mee.

En vanmiddag was het ineens helemaal gek leeg: Thijs en Niels deden een Ride met de Bahrain Riders in een campagne tegen mobiel bellen in het verkeer. Noelle had repetitie, Onno ging naar de verjaardag van een vriend en toen ik thuiskwam was het leeg. Geen Opa achter Noelle's laptop in haar kamertje, geen Louis die de vaatwasser voor me heeft leeggehaald en kopje thee voor me zet.

Alleen een poes met drie poten die blert om z'n eten en niemand die hem voor me in de blender kan stoppen...

M.